Gekooide hoofden

In Griekse tragedies draait het vaak om moord en wraak, zo ook in de door Aischylos geschreven Oresteia. Regisseur Gerardjan Rijnders bewerkte deze trilogie tot een korte, muzikale, tegendraadse en actuele voorstelling. In zijn Oresteia bij het Noord Nederlands Toneel dragen de leden van de koninklijke familie grote draadmaskers. Het lijken een soort reuzenkronen die over het gezicht van de dragers zijn gezakt.

Ontwerp: Sabine Snijders en Ko van den Bosch. Foto: NNT

Ontwerp: Sabine Snijders en Ko van den Bosch. Foto: NNT

Terwijl de gekooide hoofden praten, verkeren de lichamen in gestileerde of krampachtige houdingen. De koningen, prinsen en prinsessen klagen voortdurend over hun eigen stommiteiten en over het leed dat hun is aangedaan. Als verlossing van alle ellende zien ze maar één uitweg: de dood van zichzelf of van iemand anders. Ze razen maar door en zwelgen in de emoties die door hun rondtollende gedachten worden veroorzaakt. Het denken van deze mensen zit letterlijk gevangen in de kooi die zij zelf over hun hoofd hebben getrokken. Ze zijn zo vervreemd van hun hart, buik en ziel dat hun lichaam nauwelijks meer in staat is om te bewegen.

Dat is voor mij de actualiteit van deze voorstelling. Een bijna eeuwige actualiteit. Oorlog, haat, moord en wraak alsmede alle verontwaardiging daarover komen voort uit ons gevangen denken, onze gekooide hoofden.

 

Advertenties